خانومی مو فرفری

یه حس خوب

مرجان — Tue, 22 May 2012 23:31:17 GMT

حس خوبیه. این که می دونم کسی هست تو این دنیای بزرگ؛ که با هر پلک زدن و چشم بر هم گذاشتن، به من فکر می کنه. کسی هست که دوست داره تو سکوت به من فکر کنه. این که نفس کشیدنش بی وجودِ من سخت می شه. این که تصورِ نگاهِ من آتیش به جونش می زنه. این که شک ندارم همیشه جلوی چشم هاشم بی این که کنارش باشم. این که خوشبخت بودنِ من بودن آرزوشه. که شنیدنِ صدام مایه آرامش اون می شه. باشم یا نباشم تمومِ ذهنشو تسخیر کردم و می تونم تصور کنم چطور نگاهِ من آبش می کنه خرابش می کنه. این که با من بودن شیرینیه خلوتِ خیالشه، که با آوردن اسمم رو لب هاش اشک بشینه گوشه چشاش، کسی که.. هرچنداگر سال های سال با هم نباشیم..

چه حس خوبیه این که تو حتی با این که با من نیستی؛ اما با منی...

هم پیاله

مرجان — Mon, 21 May 2012 10:57:29 GMT

هم پیاله! آخر تو کجای دنیایی؟ که هر چه می گردم و می چرخم و خوش؛ باز هم نگاهم پیِ جای خالیه پیاله ی تو دو دو می زند. هم پیاله، دلم غنج می رود حتی برایِ تصورِ پیک های با تو. دلم می خواهد آن سوزشِ می و ناله ی مستیِ نابِ غرقِ عاشقی را.

کمتر بنویسم بهتر است. هر چه نگویم، آسوده ترم. دلم به همین اندازه دل خوش است که هر وقت بخواهم پلک هایم را می اندازم روی هم و در خلوتی خوش با خیالِ تو گردشی میکنم فرا زمینی، با تو می شوم آسمانی...

با تو آبی می شوم..

به عطرِ یاس نزدیک!

قرمز می شوم،

با شرمِ نگاه؛

لبریز!

با تو آزاده می شوم؛

غرور آمیز!

از خودم تقدیم به.. تو!

تو

مرجان — Fri, 18 May 2012 18:53:49 GMT

فکر می کردم. به صدای کلیدی که می چرخه توی قفلِ در، وقتی که تنها تو خونه کز کردم تو تخت خوابم و دارم اشکای لوستر اتاق خوابمو می شمرم. به حسی که تو لحظه های بی حوصلگی م با بی خبر اومدنِ معشوق؛ میاد سراغم. فکر می کردم صدای پایِ کسی که بتونم بهش اعتماد کنم تا هم خونه و همدم تنهایی هام شه، کّسِ من شه، همه کسِ من شه، چه حسی می تونه داشته باشه؟ فکر می کردم به خونه ای که قراره دوباره بسازمش. بسازیمش. به رنگ و مدل تخت خواب و رو تختی ای که قراره انتخابشون کنم. لباسِ خوابم، وسیله های خصوصیم، دمپایی رو فرشیم.. نکنه باز هم رنگِ اتاق خواب قرمزه؟ شاید.. و باز هم فکر می کنم؛ به پرده ها، فرش، مبلمان، دکوراسیون... و تمومِ اشیائی که قراره باهاشون زندگی کنم، فکر می کنم! به غذاهایی که خواهم پخت، سازهایی که خواهم نواخت، شعرهایی که خواهم سرود، بزم هایی که خواهم ساخت، زندگی ای که با تو به آن خواهم پرداخت...

فکر می کنم به کسی که برای همیشه "عشقم" صدام کنه و "عشقم" بمونه،

رویای من؛

فکر می کردم به تو!

اخبار

مرجان — Thu, 17 May 2012 07:57:20 GMT

چرا اخبار دروغ است؟ چون قدرتمندان، اخبار نویسان را در مشتِ خود چنان محکم و خفقان آور نگه داشته اند که جز خواستِ آنان چیزی بالای آنتن نرود!

هرگز به هیچ خبری از هیچ شبکه ای مطمئن نباشید. هرگز!

فاحشه

مرجان — Wed, 16 May 2012 08:33:37 GMT

فاحشه را خدا فاحشه نکرد؛
آنان که در شهر نان قسمت می کردند،

او را لنگ نان گذاشته اند،

تا هر زمان که خود لنگ هم آغوشی ماندند،

او را به تکه نانی بخرند .
" صادق هدایت

............................................

وقتی چشمم افتاد به این نوشته، به این فکر فرو رفتم که هر زنی در خانه شوهر خود همچو فاحشه ایست که با صرف هزینه ای از طرف مردش، در اختیار او قرار گرفته! برای این که در اختیار باشد، شوهر او را گرسنه نگه می دارد! که هر وقت لنگِ هم آغوشی ماند با صرف تکه ای محبت یا تکه ای نان، او را بخرد! البته هر زندگی ای در حد و اندازه خودش. باور نمی کنید؟ بسیارند زنانی که چنین در خانه شوهر زیر یوغ نرهای مرد نما درگیر و اسیر زندگی اند...

غایب همیشه حاضر

مرجان — Tue, 15 May 2012 17:14:51 GMT

غایبِ همیشه حاضر...

غایبِ همیشه حاضر..

غایبِ همیشه حاضر!

تو رو باید از کی پرسید!؟

از کی پرسید؟

از کی؟

انتظار

مرجان — Mon, 14 May 2012 00:43:44 GMT

همیشه بهانه ای برای لمس انتظار، هست. بهانه ها پشت سر هم می آیند و زندگی ها در انتظار هایی تلخ تمام می شوند. این بین برندگان تنها آن هایی اند که مسیر رسیدن به مقصد را به بهترین شکل ممکن بپیمایند.. بهترین شکلِ ممکن! مقصد نزدیک است.

به تن لحظه خود جامه اندوه مپوشان هرگز..

شبی دیگر

مرجان — Fri, 11 May 2012 21:23:34 GMT

چه شبیه امشب. شبی که تمومِ جدایی های تموم دنیا دردشون ریخته شده تو سینه من و دارم یکی یکی ورق می زنم قصه هاشونو. یک دو سه.. خدای من دارم بالا میارم. این همه قصه عشق نافرجام و این همه بنده ی خدا.. صدای هق هقو نمی شنوی خدا؟

دلم تنگه تنگِ تنگ. باز هم اشکه و دل تکونی! درد و آوار. خدایا باز رفتی نشستی یه کنجی تا بیام، بگردم و پیدات کنم؟ آخه طاقتم کمه رحمی کن.. خدیا طاقتم کمه خدایا تو خودت بهتر می شناسی بنده هاتو، یه کاری کن..امتحان بسه، بسه، کافیه، خواهش می کنم.

حالِ خیسی دارم امشب. خیسِ خیس! دل آروم نیستم..

...

مرجان — Fri, 11 May 2012 19:04:11 GMT

تقدیم به تو که روزها و شب ها ت به من فکر می کنی و می دونم. حالا می دونم که عاشق شدن برای تو، قبلِ ویرونیه..

اون روز ها، این رو می دونستم که اگر قرار بود کسی تو زندگیم باشه که تا ابد با دردهای من درد بکشه و از شادی های من اشک شوق تو چشم هاش جمع شه، اون آدم تو بودی

این رو می دونستم اگه قراره کسی باشه که حاضر نیست هرگز جای منو تحت هیچ شرایطی با هیچ زن دیگه ای عوض کنه اون تو بودی

این رو می دونستم که صدای نفس هامو که می شنوی پی به غوغای درونم می بری. می دونستم که همه چیزِ تو هستم. می دونستم که اگه یه مرد عاشق تو دنیا باشه اون تویی. می دونستم می فهمیدم می دونم...

اما باز هم تنهات گذاشتم؛ تو با "..... "شروع کرده بودی. همه چیزِ تو یه دل زخم خورده ی سوراخ سوراخ بود. همه چیزِ تو هیچ چیز بود! جز دلِ تو که عاشقش کردم، و عشق تنها حقیقتِ محضِ این بین بود، باقیه چیزها .... بود. یه طبلِ تو خالی! به همین دلیل خودم رو هرگز سرزنش نمی کنم که ازتو گذشتم؛ با این که یی شک همه ی وجودِ تو عشق بود و همیشه هست..، گذشتم..

پ.ن: بعضی ها به خودشون نگیرن لطفا.

خاطره

مرجان — Sat, 05 May 2012 04:40:37 GMT

خاطره!

شاید تنها چیز ماندگار و پایدار باشد

تنها چیزی که عوض نمی شود

تنها چیزی که باقی می ماند

پس از روزها

هفته ها

ماه ها

سال ها

حتی پس از مرگ ما؛

تن ها این

یاد و خاطرست که زنده می ماند!